Muze van Zuid

Heerlijk zonnige zondagse vreugde van Bach en Scarlatti sluit hier aan bij de musiceerlust van Amsterdammer Bernard van Beurden om uit te monden bij de weergaloze orkestrale virtuositeit van het fenomeen van bajan en accordeon Vladislav Zolotarjov. Geniet van Maksym Ovsiienko die zijn accordeon laat stralen. Van 'Musisch Lab' tot Muze van De Pijp Amateurs, muziekliefhebbers die voor hun plezier musiceren, of 'cultuurmakers' zoals we ze nu noemen? Van Beurden nam ze al volkomen serieus. Zij waren in zijn ogen en oren heus wel in staat een dissonant te laten knetteren, of een pittig recept uit de avant-garde op hun instrument of met eigen stem uit te voeren of uit te kramen. Muziek diende je zelf te maken, met eigen vingers en handen, met opgestroopte mouwen en het zweet parelend op het voorhoofd. Muziekmaken was voor Van Beurden als fietsen met je eigen spieren, zonder batterij. In de tijd van hippies, nozems en Dolle Mina's besloot Van Beurden een 'Musisch Lab' op te zetten. Artiesten uit De Pijp krijgen vandaag geheel in stijl de ruimte op het buitenpodium in het Sarphatipark. Topmusici spelen in de huizen eromheen. Workshops en Werkboeken Zijn workshops waren legendarisch en van internationale reputatie. Van Beurdens Werkboek voor muziek van nu (1974) werd in Zweden uitgegeven, om maar een voorbeeld te noemen. Van Beurden ging recht op zijn doel af. Geen 'gelul over maatschappelijk relevante noten', alstublieft (bron: © Thea Derks 2016).

Muziek mag bijten en schuren Soweto, Out of Europe, Grenzeloos, Poems of Guantànamo, Van Beurden liet de misstanden niet van zijn schouders glijden. Hij componeerde een klaagzang over het eerste treintransport vanuit Westerbork voor jeugdharmonieorkest met zangsolisten, sprekers en vrouwenkoor met citaten uit teksten opgetekend in het doorgangskamp: “Zij had een onvoldoende voor aardrijkskunde die laatste dag, maar wist een week later precies waar Treblinka lag.” Had Van Beurden nog geleefd, dan zou hij nu zeker een even schrijnend muzikaal monument voor Gaza hebben opgericht. Hij was niet van de poezelige campagnes als 'Aangenaam Klassiek'. Hij zou gruwen van de je permanent over je bolletje aaiende benadering: klassiek gebracht als borstplaat en snoepgoed, opgediend als kliekjes softe drieklankjes voor de comfortabel achteroverleunende koptelefoonconsument. Juist niet! Het mocht bij Van Beurden bijten of snijden.